و چقدر خالیست

تنگ نبودن هایت...

اسباب بازی هایت را به دامانم ریختی و گریختی

آه...که چه دیر به خود آمدم...

رفته بودی و من

ماندم و یک تنگ خالی

چهره ی تنگ میازاردم

انگار که زهرخندی طعنه آلود بر لب دارد

دل خالی شده اش از بازی های کودکانه ات،چه سیاه است

...رفتی و من ماندم و یک دنیا حسرت

که چرا هیچ نگاره ای به رسم خاطره ندارم از تو

بودنت عادی بود و من،غافل از تباهی چهارشنبه ها

سپردمت به دست تنگ سنگدل...مهربان نبودمت کوچکم

حلال کن...

رفتی ماهی من

و من ماندم و تنگی که این بار

با سنگریزه های حسرت پر میکنم

چرا که این تنگ سیاه دیگر

تاب مرگ ماهی دیگر ندارد...